Recht op privacy

Het politiekorps Haaglanden lag onder vuur omdat zij de privacy van twee moordenaars van een juwelier in Den Haag zou hebben geschonden. Er is knap speurwerk verricht en doortastend opgetreden door dat korps. Maar nee, de misdadigers worden in bescherming genomen. Hun privacy is immers in het geding.
Waar liggen de grenzen van privacy?
In de juwelierszaak waar de overvallers hun moord pleegden hangen camera’s die de bezoekers vanaf hun eerste stap in de juwelierszaak volgen. Zodra men daar binnenstapt weet men dat er een 'aanslag' op de privacy wordt gepleegd. En dat geldt voor alle publieke plaatsen waar camera’s hangen. Wordt daar ooit een punt van gemaakt?
In programma’s als 'Opsporing Verzocht' worden signalementen verspreid, al dan niet met namen en foto’s. Tot nu toe leek dat geen probleem te zijn. Het dient het speurwerk van de politie en helpt de maatschappij veiliger te maken of te houden.
Maar nu eens van een andere kant bekeken.
De moordenaars komen met vuurwapens de juwelierszaak binnen. De juwelier moet zich enorm angstig gevoeld hebben. Zijn veiligheid werd immers ernstig bedreigd. Een mens heeft recht op veiligheid en als men dat niet krijgt, noem ik dat een aantasting van de privacy. Vervolgens schieten ze de man in koelen bloede dood. Een der moordenaars verklaart leugenachtig dat de juwelier zich verzet zou hebben en hem dan uit angst maar heeft dood geschoten. Dat is een omgedraaide wereld. Je maakt jezelf tot slachtoffer door andere mensen af te slachten. Als je bang bent en je bedreigd voelt mag je je toch verdedigen? Wat viel er echter te verdedigen voor die overvaller? En wie bedreigde hem? Zag hij spoken met pistolen in die zaak?
Maar wat dit monster en sommige  juristen vergeten is dat hij de uiterste vorm van aantasting van de privacy heeft gepleegd: nl. iemand het leven benemen. Daarmee worden alle rechten van een mens die men maar kan bedenken, geschonden en afgenomen.
Het is in Nederland  blijkbaar de normaalste zaak van de wereld om de naam, leeftijd en het adres van het slachtoffer publiekelijk te maken. Hoezo recht op privacy, heeft men dat niet meer als men dood is? Heeft de familie van het slachtoffer geen recht op privacy? Heeft de familie geen recht op bescherming tegen persmuskieten?
De laatste tijd krijg ik regelmatig het gevoel dat er in Nederland advocaten optreden die alles uit hun tenen persen om de criminelen vrijgesproken te krijgen. Of het nu gaat om seksueel misbruik van kinderen of moordenaars van hardwerkende middenstanders. Pedofielen die zich schuldig verklaren aan kindermisbruik worden door hun advocaten vrij gepleit omdat de privacy van hun cliënt is geschonden, zogenaamd door het verkrijgen van onwettig bewijsmateriaal. Materiaal dat verkregen is bij huiszoekingen: schending van de privacy. Moordenaars worden met naam genoemd en foto’s worden gepubliceerd: schending van de privacy.
Ik ben geen jurist, maar wat ik zie is dat de rechtsnormen aan het veranderen zijn op grond van onderliggende waarden. De maatschappelijke waarden van de burgers lopen kennelijk niet meer synchroon met die van strafpleiters. Na de politici die al lang aan het afglijden zijn van de burgerlijke moraal, volgen nu de juristen.
Hierbij wordt het begrip recht op privacy naar mijn mening behoorlijk verkracht. Het recht wint het nog steeds van de maatschappelijke moraal. Een synthese van deze maatschappelijke instituties zit er voorlopig niet in op het vlak van misdaadbestrijding.
Willy Lammens, Castricum.

Geplaatst op dinsdag 15 mei 2012

Reacties

Er zijn nog geen reacties

Reageren

Om te kunnen reageren dient u ingelogd te zijn. Heeft u nog geen gebruikersnaam en wachtwoord? Dan kunt u deze eenvoudig aanmaken.

Inloggen

Om te kunnen reageren op het forum dient u eerst in te loggen.

Gebruikersnaam

Wachtwoord

Beschikt u nog niet over een gebruikersnaam en wachtwoord, dan kunt u deze gemakkelijk aanmaken.

Bent u uw wachtwoord vergeten? Vraag een nieuw wachtwoord aan.